Things will never be the same without her.
Agian, I want her to know that she will always be loved.
*******************************
I just can't figure out why can there be so much irony in a person.
A person who is a current faculty of a university's department of social sciences, who is supposed to be broad minded and open to various group ideologies and beliefs, happens to be the no. 1 person to discriminate people.
Grr. I just can't help but rant about her puny mind and the way she shuns us away.
How logical can a social sciences instructor be by saying that our organization is causing the devastation of trees by using paper in our flyers?!
Darn her. Don't she use papers too?
It's ironic that despite her active participation in her religious otganization, she acts as if she's a vagabond, a savage who deliberately discriminates people just because of their affiliations.
*******************************
ah! If only the feeling of loneliness kills, I could have already been drowned in the sea of hades hours ago.
I never thought her impact on me could be this powerful.
As the moon waxes itself each night, the blood in my heart happens to pump more sadness in my system.
The thought of her drifting away from me chains me into an island of desolate solitaire.
nah. All things change.
********************************
What happens when political and social ideologies drown a person?
Disillusion.
I pity someone who happened to be sucked in the vacuum of so much political and social ideologies that she was not able to help pull herself up to the world.
I pity her because I also love her and I can't seem to help her in any way at this point.
She's like the young anakin skywalker who fell on the pit of the sith.
Anyways, I am hoping and praying that she get herself out of the vacuum of disllusionment.
******************************
Oh I am sad.
it's simply complicated
madalas, hinahayaan na lang nating kumawala at mawala ang mga bagay sa atin (maging sapilitan o kusa man itong kumawala)nang walang kalaban-laban.
pucha. nakakainis isipin na yung mga taong inaasahan mong tutulong sa'yo sa panahon ng kailangan mo sila, ay yung mga tao palang manggagago sa'yo.
nakakainis isipin na yung mga otoridad na ibinoto at binigyang kapangyarihan ng mga tao para paglingkuran sila ay ang siya ring manloloko at manggagago sa mga tao.
nung una, hinihiling ko na mamatay na yung nagnakaw sa kwarto namin nung nakaraang biyernes ng madaling araw.
pero nito lang, naisipko na di pa siya dapat mamatay.
dapat maranasan muna niya yung batas.
kundi batas sa lupa, batas sa langit.
pag di pa rin umubra ang langit, batas ko na ang ipapatupad ko.
hayop siya. nagkamali siya ng ninakawan.
kundi ba naman siya tanga at nag-wan ng maraming finger prints sa salamin nbg bitana, sa pader at sa marami pang bagay na huinawakan niya.
peste.olats lang ako sa bagal ng justice system dito sa bansa.
wag lang nilang masabi-sabi na simpleng nakawan lang ang naganap.
walang simpleng pagnanakaw.
halagang 14thou din yung nanakaw niya sa'kin.
isa pa, nandun na halos ang buhay ko.
yung mga contacts ko, yung mga numbers, yung plot ng story na naisip ko, yung prod, yung org.
pero ok lang. ok na'ko na nawala siya eh.
pero pucha. di siya nawala dahil inisnatch.
inagaw siya sa'kin habang kipkip ko siya sa aking katawan, habang inaantay ko siyang gisingin ako sa madaling araw para makagawa ng teasers para sa production.
sapilitan siyang kinuha sa akin, habang ako'y napasailalim sa mahimbning na pagkakatulog. isang pagkakatulog na di ko naman talaga nararanasan. nakakapagtakang di ko man lang naramdaman ang mga kamay ng magnanakaw na gumagapang sa'king katawan nung madaling araw na iyon. tang'na niya kinuha ka niya sa'kin.
tang'na niya tanod pala siya sa baranggay kaya di siya mahuli ng mga tao dun.
hayop siya.
wala poa akong magawa. sa ngayon.
antayin niya lang ako.
maghintay siya.
maaring nakuha niya yung telepono ko, pero hindi ang tapang at pagkatao ko.
pasalamat siya pinipigilan ako ng mga kapamilya ko na isulong yung "simpleng" kaso daw ng pagnanakaw. buti nga daw di kami sinaktan. pero kahit na. nakaka-asiwa yung malaman mong yung nagnakaw sa'yo ay kilala at kakuntsaba ng mga opisyal ng baranggay at pulis kaya;t di nila mapahuli-huli.
iba na talaga 'tong panahong to.
maghintay siya.
So deafening was the colonized mentality of most of us that it echoed for eons in our history.
A filipina is mourning and fighting for her rights after perverted americans took advantage of her and raped her.
Her cries are barely heard and noticed by most people, especially her fellowmen, us.
It is one of the certain important scenarios where we must all unite as one big voice to crush the deaf walls of injustice in the country and overseas.
Now the american bastards are off their coast hiding under the veil of the manipulative power of their government.
Let us deaden the defeaning echoes of our colonized mentalities by supporting our fellowmen.
The mere simple deed of helping the another raped filipina victim in her battle cry and fight for justice is one big leap to lower the volume of the defeaning echoes of the past.
I checked on our apartment but I instantly got pissed off after I found out that the roommate I left in our place seemed to be breeding roaches.
Roaches are just coming everywhere! Under the sink, under the septic tank, in the cr, under your bed, on crevices in the ceiling, the're just all over te place.
I rummaged our cabinets for some insecticides but the roaches seemed to hide it from us. But although that's the case, those dirty insects just can't stop me from eliminating them, even if it requires me to kill them one by one.
I am then lucky to find a long stick to physically terminate and crush those bugs.
One by one, I folowed their traces, and one by one, I crushed their shells as hard as I could. As of now, I've exterminated over 15 roaches, not including their youngs whom I've flushed on the toilet.
It's really disgusting. I have to clean the whole place to make sure tat those creepy crawlers don't get their legs on me. Don't they ever screw with me coz I kill!
**************************************************
Roaches wear their skeletons on the outside of their bodies.
Cockroaches bleed white blood.
Roach mouths work sideways.
Roaches use their feelers as noses.
The world's largest roach is six inches long with a one-foot wingspan.
Some roaches are tiny and live in ant nests.
Most species of cockroaches live in the tropics.
Cockroaches have six hairy legs. The tiny hairs found on each leg give them their sense of touch.
Cockroaches have 6 legs and least 18 knees!!!
Pregnant for life? It doesn't sound like much fun, but some female cockroaches mate once and are pregnant for the rest of their lives.
No food for a month--not even a crumb? Roaches can go without eating for a month but will only live a week without water.
It's hard to sneak up on a roach. They have one great big nerve connecting their tails to their heads, alerting them to danger from behind.
Roaches have faster reflexes than humans--even faster than Michael Jordan's.
Roaches can swim and hold their breath for 40 minutes. But they breathe through their sides--not their noses--which makes it tough to come up for air.
You outgrow your clothes; roaches outgrow their skeletons. As roaches grow, they shed their external skeletons several times a year.
No, it's not an albino. If you see a white cockroach, it has just shed its skin.
Ever wonder how cockroaches climb walls? They are equipped with a set of little claws on their feet designed for that very purpose.
Male cockroaches weigh less than female cockroaches, and males can fly and flee faster.
Don't complain next time you have to swallow cough syrup. You could be taking a dose of cockroaches instead! Processed cockroaches have been used to cure illnesses and physical disorders for centuries.
Next time you have trouble going pee, and your urinary tract just doesn't want to go with the flow, why not try dried and powdered Oriental cockroaches? They are said to make a dandy diuretic.
If you're ever stung by a sting ray, remember to mash up a mess of cockroaches to apply as a poultice to the wound.
A cockroach heart is nothing but a simple tube with valves. The tube can pump blood backwards and forwards in the insect. The heart can even stop moving without harming the roach.
Female roaches produce an odor, called pheromone, that attracts males and drives them wild.
When a male cockroach is interested in a female, he gives her a wrapped gift and takes her out to dinner--well, sort of. Males transfer sperm to females in a nice, "gift wrapped" package called a spermatophore. Some males cover the package in a protein-rich wrapping that she can eat (yum!) to obtain nutrients to raise her young.
The Headless Horseman? Er... Horseroach? For a while anyway. A cockroach can live a week without its head. It only dies because without a mouth, it can't drink water.
Cockroaches can crawl into some astonishingly small spaces. Young roaches need only a crevice .5 mm wide--or a space as thin as a dime. Adult males can squeeze into a space of 1.6 mm--or the size of a quarter. Pregnant females need the most space of all to hide: 4.5 mm or a space as wide as two stacked nickels.
Some female roaches incubate their egg cases in their bodies until they are ready to hatch. These babies stay with their mothers a day or two after they are born.
source: http://www.roachcom.net/rofacts/
-roaches better thanks this site for its dedication on their lives. The facts made it sound like they're really powerful creatures. darn it!
**************************************************
Expecting the worst case scenario is always batter than expecting the best.
I got higher grades as I've expected, and I'm happy about it.
**************************************************
There are just so many insatiable people out there who kept on ranting about how low their grades were even if they already have an average of 1.5 or higher.
**************************************************
I'm so proud of kel, she's already classified as a senior!
va señora! Viva!
**************************************************
- a high ranking government official interview
Again, President Arroyo and her fellow constituents fell on the pit of a lapse in judgement.
Few days ago, the government's police force captured and tortured a wrong person because of a mistaken identity. The news says it all. Police troops got themselves a fraud intelligence report, thus, capturing an innocent business person in Mindanao.
After all the reported abuses, all the President and her officials say is sorry.
"Lahat naman nagkakamali."
Another sorry, for heaven's sake, is uttered under the name of a human rights violation.
First, the highest governing official in the country admitted her lapse in judgement; now, the police troops who caught the wrong fish released another sorry.
"Sorry" was never a derogatory word, not until these days when "sorry" was perverted by (un)credible people in the society.
The point of "sorry" when the morale and physical damage was done is to only
provide a temporary relief to the victim.
"aanhin pa ang pulis kung mag so-sorry na lang lagi!"
-a friend noted wheb we were discussing relevent issues
I do agree. What's the point of the laws and the policies created by authorities if they will be lenient in the implementation of such laws and policies?
If every lapse in judgement of any government official be rationalized by "sorry,"
things will be very chaotic, much chaotic; and it is happening right now.
The war in Encantadia or the war of Helms Deep will not suffice for the future chaos of this land if we will all succumb in the pit of a "sorry-lapse-in-judgement."
Better be careful, human rights violators easily inch their way out by merely explaining that certain events (human rights violations) tok place because of their lapse in judgement.
**************************
nakakatakot, baka isang araw may dumampot na lang bigla sa'kin sa kalye, bigla akong mapagkamalang terorista.
wala sa guhit yan,
nasa tambok
Dati, sa sobrang pagbabasa ko ng encyclopedia, hindi ko na na-enjoy ang buhay ko. Masyado ako noong nadala sa mga scientific facts. Gustong-gusto ko noon yung mga bagay na nagyayari sa outer space, yung mga black holes, yung mga pagsabog ng mga bituwin, yung mga pagbubuo ng mga planeta, basta lahat ng tungkol sa kalawakan., gusto ko kasing mag pulis pang-kalawakan. Hinde. Gusto ko talagang mag-astronaut.
Takot na takot ako noon kapag naiisip ko kung gaano na kalapit sumabog ang araw. Palagi ko noong iniisip kung paano nga lalamunin ng araw ang buong solar system, kung dadahan-dahanin ba niya ito, o lalamunin na lang ng apoy sa isang iglap. Ang hirap isipin. Natatakot ako na baka kapag nangyari yung araw na yun, buhay pa’ko at matunaw na lang bigla. Ayoko nga nun. Ang pangit naman ng scenario kung bigla na lang akong mamamatay ng walang saysay. Gusto ko pa yatang magka-gelpren.
Isa pang kinatatakutan ko no’n kaya di ko ma-enjoy ang buhay ko ay yung nalalapit na paggunaw daw ng mundo. Yung panahon na may mga apoy na bababa mula sa langit at susunugin ang mga tao; yung mga panahong magkakalindol daw na sobrang lakas na lalamunin na ng lupa ang lahat. Basta yun at madami pang iba. Yun yung mga bagay na lagi kong iniisip nung bata pa ako kaya hindi ko masyadong na-enjoy ang buhay ko. Syempre inisip ko noon na kailangan kong nang lubus-lubusin ang quality time ko with my family and friends, kaya puro halos pangkawanggawa ang mga tinatrabaho ko noon.
Isang araw noong kabataan ko, nang naglalakd ako sa mall habang nag-iisip ng gagawin ko kung sakaling gumuho na lang bigla yung mall, napadaan ako sa isang fast food chain. Nakakainis, madaming tao, dagdag pa yung matingkad na pula at dilaw na ilaw na nanunukso sa ibang mga batang di kasali sa party. Binagalan ko ang lakad ko para masaksihan ko ng mas malapit yung pangyayari sa loob. Nainis ako sa mga nagsisiksikang bata na nakikiusyoso din. Tinulak ko sila at pumasok ako. Sa sandaling pagpasok ko, di ko inaasahan na matatagpuan k dun ang babaeng magpapagunaw ng mundo ko.
Nakita ko ang babaeng unang nagpatalon sa’king natatakot na puso. Nakita ko ang babaeng nakapagbigay sakin ng kilig na mas malakas pa kapag umiihi ako. Iba to! Nung araw nay un ng aking kabataan, nakita ko si Hetty.
Ibang-iba si Hetty. Blonde siya. Mas malaki ang built niya kaysa kay Goldilocks, at magaling siyang sumayaw. Kitang kita ko kung paano niya sinasabayan ang mga dance moves nina Jollibee at Mr Yum. Kahit malalaki sila, kayang-kaya nilang gumiling na parabang wala silang laman.
Iba talaga si Hetty. Di siya tulad ni Twirlie na brunette. Di siya tulad ni Birdie na nakakatakot. Di siya mabalahibo tulad ni Chickie, at lalong di malaki ang puwet niya tulad ni Jollibee.
Mula noon, na-lipat na ang atensiyon ko kay Hetty. Dahil sa kanya. Natutunan kong kalimutan ang paggunaw ng mundo at paglamon ng araw sa Solar system. E ano ngayon kung magunaw bigla ang mundo? Ang mahalaga, nakilala ko na si Hetty, ang magiging gelpren ko.
Noong una, palibhasa’y di ako agad maka get-over kay Hetty, di ko namalayan na nalulunod na pala ako sa pantasya. Tuwing gabi, ang mga mahahaba at matatabang strands ng buhok ni Hetty ang naiisip ko. Para silang mga pinatabang fiesta palabok na paborito ko noon sa fast food chain. Mmm. Ang sarap.
Palagi ko siyang binibisita sa fastfood chain. Kahit nga pamasahe lang ang meron ako, pupunta’t pupunta pa rin ako sa pula’t dilaw na kainan para lang makita siya. Nung una sinuswerte ako kasi lagi ko siya rung natitiyempuhan na kasama ang tropa niya. Kahit namaraming makukulit na bata, ok lang. Ang mahalaga, Makita ko siya.
Minsan nga, nang magpunta ako sa fastfood chain, muntik na’kong mapapulis ng di’oras kundi lang sa isang ale na nandoon. Pa’no ba naman, may isang batang aligid ng aligid kay Hetty, tapos hawak pa ng hawak sa puwet ni Hetty. Bakit di na lang siya sumabit sa puwet ni Jollibee?! Nainis ako, marahil dahil sa selos. Kaya naman pumasok ako ng fast food chain at hinila ko yung batang nakakapit sa puwet ni Hetty tapos ibinalibag ko siya papunta sa puwet ni Jollibee. Yun, nauntog yung bata. Matigas pala yung puwet ni jollibee, di tulad ng kay Hetty. Siyempre, umiyak yung bata, tapos biglang sugod yung nanay as expected. Kinurot ako nung nanay. Di ako umiyak, sanay na’ko dun eh. To the rescue naman sakin yung isa pang nanay, tapos sila na nung isa pang nanay ang nag-away. Iniwan ko na sila. Nag-away sila. Nag-iyakan ang mga bata. Niyakap ko si Hetty.
Ang lambot niya. Isa pa, ang laki niya. Ok na’ko sa kanya kahit gumuho man bigla yung fast food chain at magunaw ang mundo. Ayos na kung masunog kami sa araw ng sabay. Hay. Ang lambot ni Hetty.
Akala ko noon kuntento na’ko sa pagdalaw-dalaw sa fast food cahin kung saan ko unang nakita si Hetty, pero hindi pala ganun ang lahat. Hindi sa lahat ng pagkakataon may birthday party sa kainan. Kapag hinahaap ko naman dun si Hetty, pinagtatawanan nila ako na para bang di nila kilala si Hetty. Siguro may relasyon sila ni Jollibee! Hinde. Imposible yun. Magkaibigan lang sila. Nakakainis. Dahil ba bata lang ako? Hindi ako sumuko. Lagi kong kinukulit ang mga taga fast food chain para ilabas nila si Hetty. Hanggang sa isang araw, inamin rin nila na doon nga nakatira si Hetty. Palalabasin daw nila si Hetty, kaso, sa isang kundisyon, dapat daw makapagbayad muna ako ng tumataginting na limang libong piso. Yun ay sa tatlumpung minutong appearance lang ni Hetty. Naiyak ako.
Akala ko ganun lang kadali ang mga bagay sa mundo. Akala ko ganun lang kadaling maging kaibigan si Hetty, maging gelpren; mali pala ako.
Ayos lang naman sakin na tinatawanan ako kapag hinahanap ko si Hetty. Wala ring kaso kung asarin siya ng ilan na blonde. E ano ngayon? At least di Ice cream o kung ano man yung nasa ulo niya. Isa pa, alam ko noon at tantiya ko noon sa sarili ko na mahal ko na nga si Hetty. Pero mahirap palang magmahal ng ganun kabata. Mahal makita si Hetty. Kung gusto mo siyang makita agad. Kinakailangan mo pa siyang abangan sa mga birthday parties para makita ko ang kanyang katawan, ang kanyang mala-palabok na buhok, ang kanyang malalaking pabilog na mata na may mahahabang pilik-mata, ang ngiting di naglalaho sa kanyang labi, at ang kanyang nakakaakit na paggiling.
Sabi nila bitawan ko na ang pantasya ko kay Hetty. Isa lang daw iyong kahibangan. Pero si Hetty talaga ang tinitibok ng puso ko. Maraming naituro sa’kin si Hetty. Sa kanya ko natutunan ang pagiging matiyaga at ang pagiging maalalahanin. Dahil sa kanya, na-inspire akong mga-aral hanggang sa magkamit ako ng maraming karangalan. Iba si Hetty. Iba ang tama niya sa’kin. Hindi ko siya kayang bitawan.
Ngayon, matanda na akong maitututing, pero mahal ko pa rin si Hetty. Di ko man siya naging gelpren, mahal ko pa rin siya. Palagi ko pa rin siyang dinadalaw. First love never dies. Sa katunayan, ninang pa nga siya ng anak ko. Mahal ko si Hetty. Tumanda nako’t lahat, di pa rin nagugunaw ang mundo, di pa rin nilalamon ng araw ang solar system, buhay pa rin ako. Si Hetty, ayun, nagsasayaw pa rin, nakangiti pa rin, nagbibigay inspirasyon sa mangilan-ngilang bata na mabibighani sa kanya.
matagal rin ang inilagi ko sa aming probinsya sa nueva ecija. mula sa akimng bakasyon ay marami akong natutunan sa aking mahabang panahon ng pagninilay-nilay.
siyempre, di lang naman ako basta nag-hibernate na lang na parang ahas, kasama sa aking pagpapahinga ang pag-iisip ng mga kung ano-anong bagay.
eto ang ilan:
- *kahit na nagtaas ng malaki ang pamasahe sa baliwag bus transit, matagtag pa rin ito, at lalo pang tumatagtag habang nasa biyahe ka. noon ko lang nalaman nung muli akong bumiyahe kung bakit maraming matatanda ang nasusuka sa biyahe.
*wala pa ring 'pinagbago ang bayan namin sa nueva ecija. kakatwang nabansagan itong "science city" gayung mangangpa ka sa bakas ng siyensiya sa lugar. naging malaking balwarte na rin ito ng korupsyon.
- *nakakatakot nang mag-gala ngayon. sunod sunod ang walang kawawaang pamamaslang sa mga inosenteng mga mamamayan at lider ng mga unyon ng mga manggagawa. (ric ramos, francisco rivera, dr. angel david, jon sabas, at sa iba pang mga nasawi dahil sa repression at human rights violation na nagaganap sa bansa, sumalangit nawa ang kanilang mga kaluluwa.)
- *maiba naman, sa sobrang pagkalunod ko sa mga love flicks nitong nakaraan, natutunan kong masarap pala silang panoorin. Masarap dahil sa pamamagitan ng mga love flicks, kahit papaano ay nakakasilip ka sa magulong pag-iisip at puso ng mga kababaihan. marami akong natutunang mga paraan kung paano mo mapaparamdam sa iyong mahal na siya ang iyong prinsesa. masarap umibig.
- *isang mahalagang natutunan ko sa mga love flicks ay: dapat sinasabi na agad sa iyong mahal na mahal mo siya habang may panahon pa. pucha, wala ng regrets, regrets.
- *masarap din pala ang ref cake na saging ang nasa gitna sa halip na manggang hinog.
- *napakadali lang alisin ang mga buhok na pinatubo mo ng matagal na panahon.
- *masarap pala ang pakiramdam ng semi-kal. presko. isa pa, mas intimate na ngayon ang relasyon namin ng anit ko.
- *marami ang nagmamahal sa kin.
- *eto, feling ko lang, ang isa sa mga mahahalagang formulas ng buhay: disposition + determination
- *ang ating buhay ay umiikot sa mga prisipyo ng choice, purpose at sacrifice
- *ang taong pinipilit mong huwag isipin ay lalo mong naiisip, kaya nga minsan naisip ko na wag na lang mag-isip, pero di kinaya ng isip ko yung naisip ko
- *ang galing nga paramita! astig na banda!
- *ang dami ko pa palang balak matupad sa buhay ko, kaya nga gusto ko nang yumaman para makapag-donate na'ko ng art center sa aming unibersidad. siyempre, nakapangalan sa'kin
- *gusto kong yumaman kasi bibili ako ng franchise ng isang bookstore, magtatayo ng law firm, magtatayo ng photo studio, at pupunta sa paris para mag-wine kasama ang aking best bud
- *naisip ko rin na kahit di ako nakasama sa dumaguete para makapag-debate, ayos lang, kinailangan ng sistema ko ng pahinga, at na-enjoy ko ang lahat
- *blythe, at sa iba pang mga tao na kailangan ng pahinga, magpahinga kayo. uminom ng sangkaterbang tubig.
- *bakit kaya mukha pa rin akong bata?? hmm. kelan kaya maniniwala ang guard sa sinehan na lampas na'ko sa tamang edad para makapanood ng mga pelikulang may R-18 na rating?
- *nalungkot ako nung namatay si pirena. di kaya't ako ang tunay niyang ama at di si hagorn?
- *crush ko talaga si sarah geronimo at alessandra da rossi
- *tagal kong di nag-blog, nanaba na ang mga daliri ko kaka-lamon sa probinsiya
- *napakasuwerte ko palang tao!
- *mahal; ko kayong lahat!
- *mahal ko si:____
