Ka-puso, Kara, Ka-55

Kapuso, na-55 tayo!

55 years na tayong nag-aantay dito sa pila, di pa rin tayo pinapapasok!

-I ranted as fellow ka-puso na-55, ecspectators laugh.


Last Sunday, amidst the constant rain and jammed traffic, I managed to make my way to GMA 7's sine totoo in SM Megamall. I was so excited that day that I didn't care if my shoulders ache because of the jansport the clings on it. I was excited because I will be seeing Kara David.

Yes. It's about Kara. Although I'm quite bias to the kapuso station, the main factor that drove me to the event was to meet and greet one of their great anchors, Ms. Kara David.

I am a Kara David fan, if that's how you'd call it. I do admire her. Maybe it's her mesmerizing charm that excites me whenever I see her.

The three-hour queue was almost unforgivable, if not of the thought of seeing Kara in the flesh.

Anyway, the documentaries presented are worth watching. It helps bring back the fire of the dimming social awareness of individuals inside the theatre. Although I've already seen most of the docus presented, I'd say that it's better the second time around. You get the chance to see the bigger picture and you also get to understand some points you've missed before.


My pseudo-cousin friend nearly gets annoyed with me because of my so-much ranting about Kara David.

I did had the chance to meet and greet some of their reporters and anchors, (i.e. Sandra Aguinaldo, Arnold Clavio, Ivan Mayrina, Raffy Tima, Jay Taruc, and the others) but my goal is to meet Ms. Kara in the flesh.

I waited more. Patience pays.

But no Kara David steped out of the red carpet. I approached Mr. Raffy Tima and instantly asked him Ms. Kara's whereabouts.

He just smiled and said: Naku, sori. Wala siya ngayon eh. Di makakarating.


To exxagerate the story, my world stopped for about 2 seconds. Just two seconds.

What? She's not here again?!

Last year I went to see I-witness docu-festival in our campus to Have a picture of Ms Kara and me taken. Unfortunately, she's not present, but did have our pictuires with Ms. Maki Pulido.

And that's it.

Oh well, maybe those moments are just not right for Ms. Kara and I.

I know, someday, I'll have my chance.

Someday is not a farfetched reality.





why oh why Ms Kara, are you always missing?

Well. All I can do is continue on my musings.

Anyway, I don't care if I'll fail to see her 55 times.

Because I believe that in one way or another, our paths will cross.

The Reason why McDo is blocking the door

If you are to dine in McDonald's UPLB area, you'll probably notice Mr Big striped Ronald McDonald is blocking one of its store entrance.

Nope.

Mr McDonald obviously did not just automatically walk out of the store to guard the door.

Neither did the store's security guard died because of a burger-fries riot.

Oops. Its not that Mr Striped clown wanted to smile first at his diners.

Well, it's just that a funny and at the same time embarrasing incident happened to me last tuesday.


I broke one of their glass doors.

Another additional experience to my already colorful life.

It was of course an accident.

An accident and an incident that happened because of the McDonalds LB administration themselves.

Anyway, here's a brief snapshot of how it happened.

Me and my two other orgmates saw our other orgmates inside McDonalds at around 10pm.

We went inside to check them.

After a minute, we decided to head outside.

The first time I reach for the handle of the glass door, I wasn't able to open it. So I tried pushing and pulling it simultaneously until- voila! It opened.

It opened but it pulled me as if it's as poweful as the earth's gravitational pull.

When I look up, I saw the door detached from all its hinges, and is inclined on a 45 degrees angle outside.
Of course I didn't panic. I just laughed.Laughed and was at the same time thankful that I do not act stupid that time to let go of the handle or the night will be as bloody as spilled ketchup.


Fortunately, for them, they managed to fix it the next day.


Still, the McDonalds staff there are stupid enough to put the sign: Pls use the other door
only facing one side.

Amoy Radyo

Kaninang umaga pagsakay ko ng bus galing census, may isang sticker na nakakuha ng aking pansin. (well, di ko naman talaga sinasadyang mapansin na basahin yung sticker, kung di lang siguro dahil sa sobra ng bagal ng trapik kanina)

Eto ang nakalagay sa maliit na puting sticker:

Love Radio, Yes FM, Energy FM, Star Fm, WRR(All Lies),

Ang bantot at cheap ng musika ninyo.

Salot sa isipan.

Emosyon Overdose na.

Angat mo isip mo at... (punit na bahagi)ang driver.

Angat mo...(punit uli)

Angat Pinoy.

Napa-isip tuloy ako. Ano kaya ang malaking problema ng taong may pakanang magkalat ng ganung campaign para siraan ang ibang mga local radio stations?

Oo, aaminin ko, minsan (madalas na nga minsan-a basta!) dumudugo na ang tenga ko sa ga kantang pinapatugtog ng mga estasyong nabanggit. (ie. Aah chupeta! bum shibumbumkbumbumbum! bop it! remember m, remember e...ahh!)

Sa tuwing nagbanbyahe kasi ako sa mga pampasaherong aircon na bus, madalas nagkakataong nakatutok sila sa isa sa mga radio stations na nabanggit. Siyempre ang inisyal kong reaksyon ay pagkainis.
Ikaw ba naman kasi, umagang-umaga ang bubungad sayo'ng kanta bum-shibum! Ok lang naman e, kaso yung iba sa mga kantong yun nakaka LSS (Last Song Syndrome)talaga.

Dun naman sa sticker, oo na, freedom of expression, pero sana naman inayos nung nagsulat para di halatang nagsayang lang siya ng pera at panahon para sa kanyang kampanya.

Unang una, hindi naamoy ang musika.

Sukat ba namang sabihing ang bantot ng musika.

Teka, naamoy nga ba ang musika? hmm. Paturo naman.

Salot daw sa isipan. -marahil pampagulo, pero hindi naman salot. Nakakainis lang talaga ang epekto ng LSS, lalo na kung mag-eexam kayo sa skul at ang tanging pauli-ulit na tumutugtog sa isip mo eh yung kantang narinig mo sa bus.

Pangatlo, emosyon overdose na!- hala! adik yata yung ngasulat at nao-overdose sa sarili niyang emosyon. E di ba likas naman tayong mga tao na may emosyon? Marami talaga tayong emosyon na nararamdaman. Kapag na-overdose ka na sa mga ito at di sila kinaya, malamang isa ka nang baliw!

Angat mo ang isip mo...Angat Pinoy!- ha? parang napakalaki nang implikasyon ng mga pinatutugtog ng mga radio stations na yun sa ekonomiya ng bansa. Angat Pinoy!

bakit, kapag nawala ba sa ere ang mga estasyong yun eh uunlad ang Pilipinas? Malabo ata yun.

Isa pa, hindi yata nakaligtaan yata ng may-akda ang papel ng mga radio-stations na yun. Kalimitan sa mga radio-stations na binaggit ay maka-masa. Tagalog ang lenggwahe sa radio at mga kantang madaling masusundan hng masa ang kalimitang pinatutugtog. Di ba't mga masa naman ang mas nakararaming naninirahanm dito sa bansa? Kaya tingin ko nararapat lang na pagserbisyuhamn sila ng mga radio stations na yun.

Marahil sa pananaw ng iba jologs ang mga kantang pinatutugtog nila, pero ano ngayon? Kung di wala namang pinatutugtog na jologs, magsasawa din tayo samga karaniwang pinatutugtog sa mga mainstream pop radio stations. Astig nga kasi nagsisilbing "alternative" ang mga radio stations na nabanggit para sa mga Pilipino.

Sa kabilang banda, nakakapagpawala pa nga ng pagod ng karamihang manggagawa ang pakikinig sa mga maka-masang musika.
Kung mabaho man ang ilang lugar sa PIlipinas, nakakatulong ang mga "mababantot" na musika na pinapatugtog ng mga radio stations na nabanggit.

Ikaw? mabaho ba ang estasyong pinapakinggan mo sa radyo?

Ang pamahiing hindi alam ni lola

Kagabi nagalit sa akin ang lola ko.

Hinakbangan ko daw kasi siya.

Isang hakbang lang naman yun. Nakaharang kasi siya sa daan. Nakahiga na kasi siya sa banig sa sahig.

Isang hakbang lang naman, pagkatapos binanatan niya ako ng kanyang mga pabulong na litanya.

Para kasi sa kanya, masama daw ang hinahakbangan ang isang tao.

Liliit daw, may mangyayaring masama, o parang nagyayabang yung umakbang. Basta. Madaming eksplanasyon ang lola ko sa bawat pamahiin na alam niya.



Kagabi din, nagbugbugan na naman kami ng kapatid ko.

Nagsisipaan kami, nang ipaalala niya sa akin ang pamahiin tungkol sa pagsipa sa iosang tao.

Babaho daw ang taong sinisipa.

Maari. Kung may alipunga yung sumisipa. Tsaka isa pa, babaho ang tao kung hindi siya marunong maglinis ng katawan.
Pasa at sakit ng katawan ang aabutin kapag sinipa ang isang tao, hindi amoy.

Kagabi ulit, kinunan ko ng larawn ang kapatid ko habang nagpapanggap siyang tulog.

Bumangon siya bigla at sinakal ako.

Sabi daw kasi ng lola namin, kapag nilitratuhan ang isang tao habng natutulog ito, mamamatay daw ito.

Kalokohan. Lahat naman tayo mamamatay talaga. Tinawanan ko ang kapatid ko. Hanggang sa nagkakuwentuhan na kami magdamag ng mga pamahiin na alam namin.

Kinuwento ko sa kapatid ko ang isa sa pinaka-sikat na pamahiin na alam ko- yung kapag natulog ka nang basa ang buhok, maari ka daw mabaliw o lumabo ang mata. Sinabi ko sa kapatid kong hindi ako naniniwala doon. Kalokohan talaga.

Ala una.

Tuloy pa rin ang tawanan namin.

Hanggang sa bigla na lang humawak ang kapatid ko sa kanyang dibdib at sinabing di daw siya makahinga.

Nung una tinawanan ko pa siya, pero di naglaon, nakita kong di na pala biro ang nagyayari.

Nanlalamig ang mga kamay niya at paa.
Bigla na lang siyang humilata sa higaan na parang lupaypay na gulay.

Di daw siya makahinga at wala daw siyang nararamdaman.

Tinapik-tapik ko siya at pinilit na huminga.

Kung ano-ano na ang sinasabi ng kapatid ko. Kesyo mamamatay na daw siya, na tawagan ko daw ang mga magulang namin, na di na daw niya kaya, etc.

Nagkakatotoo na yata ang pamahiin.

kalokohan! Pinilit ko siyang huminga.

Huminga kami ng sabay habang pinilit ko siyang huminga at isiping mabubuuhay siya.

Mga isang oras din ang lumipas.

Di totoo ang pamahiin.

Buhay ang kapatid ko.

Nakakahinga na siya.

Mali ang pamahiin.



Wala namang masama sa pagsunod sa mga pamahiin, pero hindi lang talaga ako naniniwala sa mga ito.

Hindi ako magpapaapekto sa mga pamahiin.Hindi ito ang kokontrol sa buhay ko.

Hanggang sa...


Kaninang umaga, sinabi ng lola ko na may nagnakaw daw ng isa sa mga paborito kong T-shirt.

Kinula lang daw niya ung shirt sa taas ng bahay namin. Pagbalik niya, wala na daw.

Nasabi ko tuloy sa lola ko, "La, may hindi pa kayo nalalamang pamahiin: ang magnanakaw ng T-shirt ng iba, mamamatay sa T-shirt na ninakaw nila"


Nagulat ang lola ko. Na-morbidan na naman sa akin. Pero ano ngayon? Mamamatay at mamamatay din tayong lahat. Mauuna nga lang yung gagong nagulimbat ng aking damit.
Mamayang gabi, may masasabit sa sampayan namin sa taas. Nawa'y mahuli ang mang-uumit. Oo. Malakas ang pakiramdam ko na eepekto sa kanya ang pamahiin ko.









Ang aking kapatid


Ang pinaghihinalaang salarin

Icings and Icebags

Time will come Icings and Icebags will melt.

It will be the time for us to wake up on our subconscious slumber, take a step back, and face the bigger picture.





Character Level Up!

Straining your eyes for hours in front of the computer like a masochist just to fulfill your goal.


Last December, my father was sent by the government as one of the UN contingent troops of the Philippines to Liberia.

What merely drove him from going there is the desire to generate an ample amount of money for the family.

Amidst the raging civil war there, he kept himself alive and motivated by his goals.

Character died.

Annihiliated.


Just recently, the army truck that he was driving stumbled down the steep hills of Liberia.

He and his companion suffered serious damage.

Luckily, he managed to get himself alive.

His companion suffered severe physical damage.

Currently, my father lost his ability to walk.

Right now, he is under therapy.

Up to now, there is still faint help from the UN forces.

Character Revived.

Ceaseless watching of telenovelas having the rewind, uncut, complete edition, subtitles.

Endless drooling over Darna's bombshell.

My aunt is to fly to Italy.

Cliche-to work there as a TNT.

To generate money for the family.

From Hongkong, she will take a 14 hour trip to Russia.

From then, another 10 hour plane trip to Vienna.

From Vienna, still 10 more hours of train to Italy.

Watching airheads every night on primetime TV.

Litening to Radioactive Sago Project's Gin Pomelo while inhaling katol.

Indulging yourself to endless eating.

Drowning yourself to the soporific voice of Tori Amos

My mother left abroad just recently.

After a month (which appers to me to be only a week) she heads back to UAE to take care of other children and other people.

I felt bad I took summer classes in LB.

I wasn't able to fill some gaps between me and my mom.

My sister just told me she cried before she left.

Hopping on malls everyday even if it rains.

Walking from Cubao to Ortigas.

Singing Hallelujah with Bamboo.

Today, we are all succumbed to filling ourselves with Icings and Icebags.

The fever of normality is fast inching its way into our systems.

Most things that we do seem to be routinary.

Problems are not faced.

Depressions are countered with repressions.

Icebags null ourselves for a while.

Just for a while.

Icings give us pleasure. (and calories)

Icings melt after some time.

Hanggang ako'y humihinga, may pag-asa pa.

Hallelujah.
Gin Pomelo.