I am into the brink of hating the rapid emergence of Koreanovelas on TV. It highlights the Koreans subtle domination of the Philippines, particularly in Los Baños, and it makes more people think that I am one of them. For not so obvious reasons, I am not. I always insist that I am a purebred Filipino and am proud of it. But an incident with my previous Korean student makes me think about the what ifs of becoming a Korean.
It was September of 2003 when I had my encounter with my student. Back then, I get a daily dose of hike from the humanities building to the Jamboree site to meet my students in their lair. Collectively, my students are all lovable, and most of the time funny. Everyday I need to remind them to do their tongue exercises to properly enunciate "r" instead of "l." I remember few students saying "labbit" instead of "rabbit" which I both find funny and challenging. My students often tell me that they're poor although their wardrobe consists of levis pairs, and they're all equipped with the latest MP3 players. Instantly, I wallowed on the thought of how poor I am compared to them.
One day, while having their break, a student approached me and asked me if I know Boracay. Of course I quickly said yes. Then came a follow up question asking me if I have been there before. I quickly answered "Yes, through TV." My student doesn't seem to get my point so I said "No. Never been there before."
Up to now, it pains me to think that many foreigners get to enjoy the country's sites and wonders just because they have the resources. It then leads me to think that maybe one reason why most of us Filipinos don't get to appreciate our own is that we don't experience it ourselves.
Then occurred to me a stupid idea that I want to be a Korean to feel Boracay's sand itching on my body and to actually taste the salt on its air. A brilliant idea, but maybe not. Although I haven't had any experience outside the borders of Luzon, I still believe that I can still visit the beautiful spots in the country, if not through myself, through other opportunities that may come.
I want to go to Boracay not for frivolity but to appreciate its barest beauty.
Subscribe To
Posts
All Comments
7/29/2005
7/26/2005
Deer aps
self-talk
Hello dear friend. Here I go again, talking to myself. Musing about you and your whereabouts. I miss you. I really do. Although we get to see each other three times a week, we spend no quality time anymore. I just miss our adventures, our laughs, our mishaps, I just miss you. Oh well. You do have the right to keep things to yourself. But let us help. Let me help. I know that people need to detach themselves to the world once in a while to find solace in themselves, but if the solitude is making you feel bad, something is not right. I just miss hanging out with you. I miss you. I miss you my DEER friend. I just hope that in your wandering you find peace. I hope to see and hear from you soon.
-deer friend
7/19/2005
Maling Akala
May limang daang piso ka nga,
ayaw ka namang pagbilhan sa tindahan, ayaw kang pasakayin sa jeep, di ka makakaain sa karinderya. naman.
****
Kagabi, naranasan ko ang isa sa mga pinakamasakit at masaklap na maaring mangyari sa isang tao- ang mabitin ang pag-tae.
Masakit sa tiyan, sa puson at sa kalooban. Ang hirap pala kapag pinigilan mo ang tawag ng kalikasan para pagbigyan ang iba mo pang gawain. Mahirap. Masaklap. Parang pera na, naging bato pa. (palabas, naudlot pa)
****
Natutunan ko na kahit gaano kakapala ng suwelas ng tsinelas mo, mapipigtas at mapipigtas pa rin ang strap nito.
-condolence sa tsinelas na sumapin sa paa ko ng mahigit dalawang taon.
****
...maliit na butas lumalaki, konting gusot dumadami.
ayaw ka namang pagbilhan sa tindahan, ayaw kang pasakayin sa jeep, di ka makakaain sa karinderya. naman.
****
Kagabi, naranasan ko ang isa sa mga pinakamasakit at masaklap na maaring mangyari sa isang tao- ang mabitin ang pag-tae.
Masakit sa tiyan, sa puson at sa kalooban. Ang hirap pala kapag pinigilan mo ang tawag ng kalikasan para pagbigyan ang iba mo pang gawain. Mahirap. Masaklap. Parang pera na, naging bato pa. (palabas, naudlot pa)
****
Natutunan ko na kahit gaano kakapala ng suwelas ng tsinelas mo, mapipigtas at mapipigtas pa rin ang strap nito.
-condolence sa tsinelas na sumapin sa paa ko ng mahigit dalawang taon.
****
...maliit na butas lumalaki, konting gusot dumadami.
7/15/2005
faux fix
Nung nakaraang linggo, nasira yung discman ko.
Sinubukan kong ipaayos sa technician, di daw nila kayang gawin.
Nung mga nakaraang araw, sinubukan ni Gloria kung malulusutan niya ang paratang na sa kanya ang boses na na-record.
Malas niya, nabiyayaan siya ng Diyos ng boses na kanyang-kanya lamang.
Nasira yung kabibili ko lang na payong sa pizza hut.
Pinagawa ko sa kanto. Lifetime warranty daw. Tinahi nila.
Nasira ulit yung payong ko.
Kamakailan, nagpalit ng pangalan ang pangulo- "I am Sorry"
Sorry na ang bago niyang name.
Siyempre joke lang yun.
Eto seryoso, humingi ng tawad ang pangulo, pero mas lalong umalma ang mga tao.
Nasira ang momentum ko sa pag-aaral dahil sa ilang mga di maipaliwanag na pangyayari sa buhay.
Mahirap nang ibalik ang nakaraan.
Sabi ng isa sa mga nakaulayaw ko nitong nakaraang mga araw, ang hirap daw sa karamihan sa atin, nakakita lang ng isang mali sa isang tao, umaarte na na parang mas banal sa nagkasalang tao.
Napaisip ako. Marahil.
Mistulang wala nang pakialalm sa mga nagaganap sa bansa at mundo ang karamihan sa mga tao sa paligid.
Parang gusto ko nang maniwala na eto na ang pagpasok ng "Apathetic Age."
Sabi ng isang setudyante sa kanyang guro- "Sir, nakakapagod na yang mga rally na yan. Yang EDSA na yan, wala naman na yang kuwenta. nakakasawa na. pagod na'ko."
Sagot ng guro-" E kelan ka nga ba nakasa sa rally? Nakaranas ka na ba ng EDSA? Pano ka napagod?"
Apathy o kawalang pakialam sa mga nangyayari ang papatay sa mundo.
Kapag tinatanong ko ang mga tao sa pananaw nila tungkol sa mga isyung kinakaharap ng bansa, ang malimit na sagot- "Tama na siguro yung gobyerno ngayon."
Kapag nagsasabi naman ako ng Oust Gloria, sinasabi ng karamihan, "E sinong gusto kong pumalit?" (sabay walk-out ag drama nila, syempre, di nako nakapagpaliwanag)
Sabi ko na lang sa sarili ko- ako.
siyempre madaming pwedeng pumalit. Napaka-general lang naman ng mga qualifications para maging isang presidente. Ang mahalaga, hindi mandaraya.
Naalala ko tuloy yung sinabi ni Miriam Defensor Santiago sa isa sa mga hearings nila sa kongreso- "The best thing that we can do for this country is to commit mass suicide!" (referring to the govt officials)
Nakakagulat, pero yun na nga siguro ang isa sa pinakamagandang ideya na narinig ko sa senadora. Kahit na nakakawindang ang kanyang panawagan, iyon na marahil ang pinakamalaking halimbawa ng pagmamahal at pagsasakripisyo sa bayan- yun e kung matutuloy ng yun.
Madami sa mga tao ngayon ay naghahanap g pangmadaliang solusyon.
Bombahin ang Malacañang! Mag-genocide tayo!
Ha? Mukhang malabo yan sa bansa natin.
Kaya nga hindi ako naniniwala kay Mish Maravilla.
Hindi totoo ang "Instant Ayos."
Pucha, anong ganda kapag lahat ng problema mo ay kakamayin mo lang aayos na.
Pero hindi eh.
Kapag gumamit ka nga ng shampoo, kelangan mo munang makaubos ng isang drum bago umayos ang mga split ends mo.
Sana nga may totoong darna. Darna equipped with literal bombshells.
O diba astig yun!
Pag may holdaper, sigaw ka lang ng darna, may sasaklolo sayop. kaso, wala.
Naniniwala naman akong may pag-asa pa. Basta. Kailangan lang nating maniwala at mag-feeling. Kasi naman napaka-bilis nating mapanghinaan ng loob.
basta, wag masyadong maniwala sa nakakatulig na kanta ng isang shampoo commercial.
Sinubukan kong ipaayos sa technician, di daw nila kayang gawin.
Nung mga nakaraang araw, sinubukan ni Gloria kung malulusutan niya ang paratang na sa kanya ang boses na na-record.
Malas niya, nabiyayaan siya ng Diyos ng boses na kanyang-kanya lamang.
Nasira yung kabibili ko lang na payong sa pizza hut.
Pinagawa ko sa kanto. Lifetime warranty daw. Tinahi nila.
Nasira ulit yung payong ko.
Kamakailan, nagpalit ng pangalan ang pangulo- "I am Sorry"
Sorry na ang bago niyang name.
Siyempre joke lang yun.
Eto seryoso, humingi ng tawad ang pangulo, pero mas lalong umalma ang mga tao.
Nasira ang momentum ko sa pag-aaral dahil sa ilang mga di maipaliwanag na pangyayari sa buhay.
Mahirap nang ibalik ang nakaraan.
Sabi ng isa sa mga nakaulayaw ko nitong nakaraang mga araw, ang hirap daw sa karamihan sa atin, nakakita lang ng isang mali sa isang tao, umaarte na na parang mas banal sa nagkasalang tao.
Napaisip ako. Marahil.
Mistulang wala nang pakialalm sa mga nagaganap sa bansa at mundo ang karamihan sa mga tao sa paligid.
Parang gusto ko nang maniwala na eto na ang pagpasok ng "Apathetic Age."
Sabi ng isang setudyante sa kanyang guro- "Sir, nakakapagod na yang mga rally na yan. Yang EDSA na yan, wala naman na yang kuwenta. nakakasawa na. pagod na'ko."
Sagot ng guro-" E kelan ka nga ba nakasa sa rally? Nakaranas ka na ba ng EDSA? Pano ka napagod?"
Apathy o kawalang pakialam sa mga nangyayari ang papatay sa mundo.
Kapag tinatanong ko ang mga tao sa pananaw nila tungkol sa mga isyung kinakaharap ng bansa, ang malimit na sagot- "Tama na siguro yung gobyerno ngayon."
Kapag nagsasabi naman ako ng Oust Gloria, sinasabi ng karamihan, "E sinong gusto kong pumalit?" (sabay walk-out ag drama nila, syempre, di nako nakapagpaliwanag)
Sabi ko na lang sa sarili ko- ako.
siyempre madaming pwedeng pumalit. Napaka-general lang naman ng mga qualifications para maging isang presidente. Ang mahalaga, hindi mandaraya.
Naalala ko tuloy yung sinabi ni Miriam Defensor Santiago sa isa sa mga hearings nila sa kongreso- "The best thing that we can do for this country is to commit mass suicide!" (referring to the govt officials)
Nakakagulat, pero yun na nga siguro ang isa sa pinakamagandang ideya na narinig ko sa senadora. Kahit na nakakawindang ang kanyang panawagan, iyon na marahil ang pinakamalaking halimbawa ng pagmamahal at pagsasakripisyo sa bayan- yun e kung matutuloy ng yun.
Madami sa mga tao ngayon ay naghahanap g pangmadaliang solusyon.
Bombahin ang Malacañang! Mag-genocide tayo!
Ha? Mukhang malabo yan sa bansa natin.
Kaya nga hindi ako naniniwala kay Mish Maravilla.
Hindi totoo ang "Instant Ayos."
Pucha, anong ganda kapag lahat ng problema mo ay kakamayin mo lang aayos na.
Pero hindi eh.
Kapag gumamit ka nga ng shampoo, kelangan mo munang makaubos ng isang drum bago umayos ang mga split ends mo.
Sana nga may totoong darna. Darna equipped with literal bombshells.
O diba astig yun!
Pag may holdaper, sigaw ka lang ng darna, may sasaklolo sayop. kaso, wala.
Naniniwala naman akong may pag-asa pa. Basta. Kailangan lang nating maniwala at mag-feeling. Kasi naman napaka-bilis nating mapanghinaan ng loob.
basta, wag masyadong maniwala sa nakakatulig na kanta ng isang shampoo commercial.
Subscribe to:
Posts (Atom)
